The time of my life…

Mijn familie. Mijn vrienden. Mijn kast vol met kleren. Het eten van de mama. Een grote badhanddoek waar je je helemaal in kan verstoppen. Appeltheetjes in de Canal. De lucy chang. Antwerpen in het algemeen. Belgie in het algemeen, dat ik toch nog altijd met enige trots mijn thuis noem. Economische en politieke crisissen ten spijt. Mijn eigen bed. Es niet een kamer delen met vijf andere mensen.

De andere kant: zuivere lucht. Groen. Maar dan ook GROEN. Ruimte. Ademruimte. Ondoorbroken stilte. Bussen, hostels, tracks vol potentiele vrienden. Sneeuwwitte toppen, goudgele stranden, gletsjers, regenwoud en al dat moois op minimale afstand van elkaar.  Zwemmen in elke mogelijke ijskoude rivier/plas/vijver/meer/zee. Opdrogen in de zon.  Adembenemende zonsondergangen en -opgangen. Zo mogelijk nog mooiere sterrenhemels. Water drinken recht uit de rivier. Zon in het algemeen. Fergburgers en Kaffee Eis ijsjes. Onovertroffen hilariteit.

Het is tijd om naar huis te komen. En pijn dat het doet.

Kerst onder de zon!

Lieve schatten,

ten eerste wens ik jullie nog een fijne kerst en alvast een gelukkig nieuwjaar! ten tweede: mijn excuses! Ik loop zwaar achter op de feiten en vrees dat die achterstand niet meer in te halen valt.. Om jullie toch enig idee te geven van wat we de laatste weken hebben uitgespookt, volgt hierbij een zeer korte lijst met een weinig commentaar; of da’s toch mijn plan – ken je zelf thaha!

Het vervolg na de Heaphy Track:

*afscheid van onze vrienden in Nelson en terug de Straybus op: er is een traantje gevloeid, jawel!

*weer in Abel Tasman: zeiltocht gemaakt, spijtig genoeg in niet al te best weer

*volgende avond Barrytown – iedereen in NZ kent Barrytown, drie straten groot, 1 pub met de meest beruchte feesjes ooit, eens de Straybus daar arriveert. Spijtig genoeg niet veel feestbeesten op onze bus, maar toch het beste feesje ooit gehad met maar  6 man +bus driver Scratch. Met grote dank aan Jaan, Mingle, Della en Grant! De details van die avond zijn niet voor publicatie vatbaar… evenmin sommige foto’s .

*next stop: Franz Josef Glacier, een ganse dag de gletsjer op gaan hiken. Nogmaals spijtig genoeg in niet al te beste weersomstandigheden, maar het was geweldig! Zeker nadat mijn tenen en vingers ontdooid waren .  Onszelf door een spelonk van 30m lang gewurmd, op sommige plekken was ze maar een 30-tal cm breed. Menig breed manvolk is vast komen te zitten en zelf was ik toch ook blij dat ik niet ruimer voorzien was op sommige plaatsen, thaha!

*Makarora: het beste van onszelf gegeven tijdens een karaoke-avondje, want het waren wederom dezelfde mensen die leven in de brouwerij moesten brengen! ikke een extra dagje daar gebleven om de Siberia experience te doen: een vlucht in een vliegtuigje waarna je gedropt wordt in een afgelegen vallei. Daar begin je dan aan een wandeling van een 3-tal uurtjes, waarna je wordt opgepikt door een jetboat. Moh zo leuk joh! De rest achterna in de volgende straybus van Gollum.

*Queenstown: feesjes @ world bar en Altitude. Nieuwe camera moeten kopen, dus niet al te veel geld over voor activities. Fergburger gegeten: zo hard doen als je hier komt, die zijn GIGANTISCH en lekker! En de Sombrero’s is ook de moeite, zalig lekker mexican restaurant!

*met de Straybus naar het uiterste zuiden van het South Island: Tuatapere, Invercargill, de Catlins: welgeteld 1 pinguin en 2 zeeleeuwen gezien. De rest was blijkbaar op verlof ^o); dunedin: Speight’s brouwerij bezocht.

*Te Anau: op weg naar de Milford Track, die absoluut zo fantastisch is als beweerd wordt! Drie dagen vollenbak zon gehad, geweldige mensen ontmoet (half Israel moet leeg zijn volgens mij). Elke dag een swimming hole vlakbij de hut, ijskoud water ma zooooooo zalig! En dan op de derde dag een pootje pijn gedaan: voet omgeslagen op de Mackinnon Pass. Prachtig zicht van boven op de pass, maar de afdaling is hel met een pad vol losse rotsen en stenen. Resultaat: een blauwe en gezwollen enkel. Gelukkig was er een kinesist onder de Israeli’s, die mijn voet heeft kunnen verbinden. De volgende dag nog wel 18km te gaan op anderhalve voet, maar die schatten van reisgenoten hebben bijna al het gewicht uit mijn rugzak overgenomen zodat mijn enkel niet te veel belast zou worden. Ook kerst gevierd op de track: alles wat er nog aan eten was werd op tafel gezet: koekjes, chocola, crackers met brie, chocolade-repen werden gedeeld, thee werd en masse geschonken, er werd getoast met rum, het was een mooi moment .

*na de Milford track was het tijd om de Milford Sound te ontdekken: onze overnight cruise op de Wanderer, incl. een kerstdinner met drie gangen! En douches aan boord! De zaligheid! Uw haar wassen boven ne pompbak met koud water is nog altijd geen pretje!

En nu zijn we terug in Queenstown, even aan het profiteren van gratis internet (mag wel es want dat zuipt hier geld!). Morgen ga ik de vallei van de Dart-river ontdekken, spijtig genoeg enkel per jetboat. Ik had het liefst de funyak-versie gedaan: de rivier op per jetboat en dan terug varen in een soort inflatable kayak… maar ik was te laat met boeken. Dorie toch! Zie, plannen is niet altijd slecht, thaha!

Geniet van de feestdagen en sommigen van de vakantie; zusje niet te veel stressen; mama, ik kijk al ontzettend uit naar die beloofde hapjes!

en al de rest: kus en dikke knuffel! I’ll be home before you know it! xxxx

Vijf dagen en een vettig kopke later…

Helleuw lieve schatten,

het nog niet beu onze avonturen op de voet te volgen? Dan is er hier weer een brok informatie, especially for you! Ik heb voor jullie: twee tracks van vijf dagen! Ik had toch gezegd dat ik voor de strakke kont ging .

ABEL TASMAN TRACK

Maandag 24 november (alweer een hele poos geleden) zijn we hier in Nelson op de Stray-bus gestapt. Het zou een korte rit zijn: we moesten enkel tot in Marahau geraken om de volgende dag aan de Abel Tasman Track te beginnen, de eerste van de Great Walks die we hier gepland hebben. Die dag was het hier verschrikkelijk slecht weer. En dan moet je weten dat Nelson normaal de zonnigste plek van heel Nieuw Zeeland is… Het heeft heel de dag geregend. Het viel met bakken uit de lucht, waardoor er op een bepaald moment een kleine evacuatie van Stu’s camp plaats nodig was. Een lekkende tent en doorweekte spullen waren het gevolg van dat kleine noodweer. Rivieren traden buiten hun oevers, je kon bijna geen hand voor ogen zien en wegen werden afgesloten wegens ontoegankelijk. Die avond in Marahau verbleven we in Old MacDonald’s Farm en de eerste boodschap was: sorry, geen douches vanavond want de creek is overstroomd, dus is er geen koud water. Vraag mij niet hoe dat juist werkt. Ik geef het toe: het was een beetje beangstigend om de volgende dag op een vijfdaagse te vertrekken. Met een tent dan nog. Maar gelukkig werden we dinsdag wakker onder een stralend zonnetje. We zijn toen wat later vertrokken om toch eerst nog te kunnen douchen, dan die rugzak op mijn rug gehesen – ik kan jullie verzekeren een tent van drie kilo, eten voor vijf dagen en dan al het gerief voor alle mogelijke omstandigheden, das geen pretje. Het was daarbij nog bloedheet, maar koppigheid loont op zo’n moment. En een basis fysieke conditie helpt ook wel . Ik was in ieder geval enorm blij toen we de Anchorage campsite hadden bereikt: voetjes omhoog en uitblazen.

De volgende dag moesten we ofwel wachten tot we rond de middag de baai konden oversteken bij laag tij. Andere optie was het high tide track te nemen, maar da’s weer een helling op dus de keuze was gauw gemaakt. De volgende halte, Bark Bay, was maar een drie uur stappen. Daar aangekomen snel wat gegeten want van hiken krijg je HONGER! Meteen ook een vreemde figuur opgemerkt die al lucht-gitaar spelend de wc verliet. Dit lijkt loze informatie, maar wacht! Tent opgezet, ikke boekje lezen, tine dutje doen. Tot bovenvermelde figuur boven haar kwam hangen. Blijkbaar wou meneer een klapke doen. Jammer genoeg was er geen touw aan vast te knopen. Het duurde zelfs een tijd voor we tot de conclusie waren gekomen dat het wel degelijk Engels was dat hij sprak. De dranklucht was niet te harden. Ondertussen was er een Israelische jongen bij ons komen zitten, die had de signalen – help, we zijn niet op ons gemak – duidelijk ontvangen, thaha. De man in kwestie was bij hem en zijn vrienden ook al gezelschap komen zoeken. Op zich zag het er gene kwaaien uit, maar mensen die al zoveel hersencellen aan drank verloren hebben, zijn nu niet bepaald de meest betrouwbare zielen. Gewacht tot meneer uit de buurt was om ons eten uit de tent te gaan halen en beginnen koken. En daar was hij weer, twee Amerikanen aan het lastig vallen in de cooking shelter. Wij waren ondertussen aan een tafeltje gaan zitten, kwam hij weer bij ons zitten. Nederlands boeide hem niet zo dus weg was hij weer, waarop ik maar meteen teken heb gedaan naar die Amerikanen dat ze maar bij ons moesten komen zitten. Twee grote gasten, komt altijd van pas dacht ik zo . Meet David and Garrett, from “Sweet Home” Alabama. Nog het een en t ander te weten gekomen over de mysterieuze zatlap: blijkbaar had hij tegen een meisje haar hangmat staan schoppen toen ze lag te slapen, enkel om te vragen of ze aan het mediteren was. Uiteindelijk heel hartelijk om de situatie moeten lachen. Het was dan ook hilarisch en gelukkig was er best veel volk op de campsite, anders was het waarschijnlijk wel eng geweest.

Volgende dag moesten we in Awaroa geraken. Daar aangekomen even een dipke in de zee genomen en een douchke (koud water jammer genoeg) genomen. Wat best nog een stuk teruglopen was omdat het eb was. De campsite was wel heel mooi. Tegen een helling aan, de cooking shelter boven, zodat je nog heel laat vrij veel zonlicht had. Daar gegeten en uitgenodigd voor een tasje thee door twee kerels, bijna de enigen die daar nog verbleven. Bleken ook van Israel te komen en dat waren hilarisch leuke gasten. Zo hard gelachen, niet te doen. Nog een Russisch kaartspelletje gespeeld (een van hen was in Rusland geboren) tot het te donker werd. Het was spijtig dat wij naar het noorden gingen en zij naar het zuiden.

Die vrijdag dan SCHANDALIG vroeg opgestaan om de baai nog veilig te kunnen oversteken: 4u45! Tent in het donker ingepakt en weg waren we, door het ijskoude water terwijl de zon opkwam. Zo zoooooo mooi! Voorbij Totaranui is ook het stuk waar het minste volk komt. In vergelijking tot het andere deel dat net een snelweg is van hikers. Het was een 5,5 uur stappen, maar omdat we zo vroeg vertrokken waren, zaten we om 12u al met ons gat in het gras te luieren. Nog een klein dutje gedaan van pure vermoeidheid. Brandende zon, verkoelend briesje en niets dan het gezoem van insecten en gefluit van vogels. Voor die avond had ik de hut geboekt, eindelijk nog es een degelijke matras om op te slapen. We waren de enigen in de hut die nacht, pure luxe! Ik heb dan ook zalig geslapen. De volgende ochtend nog anderhalf uurtje naar het Wainui car park waar de Abel Tasman Coach line bus ons zou ophalen en terugbrengen naar Nelson.

Hier aangekomen in Nelson bleek dat Jason en Stu van plan waren een bbq te doen die avond. Hoe zalig was dat? Vijf dollar betaald (iets minder dan 2,5 euro) en eten in overvloed! Net wat we nodig hadden . Supergezellig zo met de helft van het hostel. Zondag nog wat zitten luieren en tegen de avond nog met een paar man naar the boathouse gegaan, even gaan zwemmen en daarna fish & chips! En vervolgens alles gaan inpakken voor de volgende trip: de Heaphy Track!

 

HEAPHY TRACK

 

Maandagochtend om 6u20 opgehaald aan het hostel en vertrokken richting Heaphy Track. Wat vertraging opgelopen omdat we nogal veel volk moesten ophalen en ergens anders afzetten. Uiteindelijk pas rond 10u50 kunnen vertrekken. Geen ramp, het was normaal maar een 17,5km. Het was wel veel stijgen en een heel moeilijk pad. Veel losliggende grote stenen wat enorm belastend is voor je enkels. Gelukkig een iets lichtere rugzak te dragen: de tent bleef thuis! Hoera! Aangekomen in de Perry Saddle Hut bleek dat het die nacht vollen bak was en nogal veel potentiele snurkers, maar tegen alle verwachtingen in geslapen als een roosje! Gelukkig, want slaaptekort op een track kan fameus doorwegen. De volgende dagen zou het vooral dalen zijn, wat het ook een pak gemakkelijker maakt.

Toen we vertrokken vanuit Perry Saddle was het weer niet al te best. Toch maar de hoes over de rugzak getrokken en de softshell aangedaan. De weg liep nu over de Gouland Downs (vertalers aller landen verenigt u: wat is Downs in het Nederlands? ik heb hier mijn hoofd al over gebroken, verlos mij uit mijn lijden alsjeblief!). Zooooo machtig. Zeker met die dreigend grijze wolken. Even gestopt voor een pauze aan de Gouland Downs Hut en vervolgens het Enchanted Forest in. Zo mooi, ma zo onbeschrijflijk mooi! Het is een vrij klein bos, maar alle bomen en heel de ondergrond is bedekt met een laag mos, wat het geheel een “eerie feeling” geeft. Als er toen iemand met puntoren voorbij was gekomen, ik zou niet eens geschrokken zijn. De zon die door de bladeren doorbrak en die stilte! Enkel gefluit van vogels en het gekabbel van water. Eens uit het bos, hte vervolg van de Downs. Deze keer doorsneden met riviertjes die we moesten oversteken langs hangbruggen. Dodgy bridges. Een voor een over die bruggen en stevig voelen ze helemaal niet. En ik en hoogtes zullen nooit goeie vriendjes zijn… Nog veel vroeger dan verwacht aangekomen in de Saxon Hut. Dus weer de tijd wat proberen doden met een boek. En een nodig dutje! Ook al is het maar een paar uur wandelen, het vergt wel veel van je, dus dutjes zijn heilig op een track! De volgende ochtend was het lichtjes aan het regenen, maar geen nood: we zijn goed voorzien: hoes, regenbroek, softshell en op ons gemak vertrokken. De grens overgestoken van de Nelson naar de Buller Region. Das de West Coast. Staat bekend om regen. Tien minuten later: met bakken! Wij er de pas maar weer ingezet en al druipend aangekomen in de James Mackay Hut. De rest van de dag de tijd wat proberen verdrijven. Er zijn geen douches along the track, dus ikke nog eens op de aloude Rusland manier mijn haar gewassen: water koken en boven een kom gaan hangen. Man, dat deed deugd! ’s Avonds nog wat thee gemaakt voor de volgende dag: we leren de truuken ze! Pepermunt thee zetten, goed veel suiker erin en een nachtje koud zetten: heerlijk verfrissend en geeft meteen energie als je even een dipje hebt. Vanuit James Mackay vertrokken voor een langere trip: 6u naar de Heaphy hut aan de monding van de Heaphy rivier. Gelukkig geen regen! Ik ga niet ingaan op hoeveel hangbruggen ik nog heb moeten overwinnen, maar het waren er veel! Lewis river, Heaphy river, Gunner river enz. Ik ben GEEN fan! Een pak vroeger aangekomen dan verwacht. Opeens stond ze daar, die hut. Maar de vreugd was des te groter, want de voetjes deden pijn! Hop kleertjes uit, bikini aan en tot verbijstering van de andere hut-verblijvers het grasveld afgelopen naar de rivier voor een verfrissend plonske! IJskoud dat dat was! Maar het deed deugd! Gisteren dan het laatste deel van de track gewandeld, langs de west coast en dat is – nogmaals – zo onbeschrijflijk mooi! Je moet het gezien hebben om het te beseffen.

Dus de Heaphy is absoluut mijn favoriet! Vijf dagen, telkens verschillend landschap, veel minder mensen dan op de Abel Tasman, mijn hartje, is veroverd!

Ik hoop zo snel mogelijk foto’s bij te laden, maar momenteel zit ik bijna aan mijn limiet ( ik heb geen geld meer omdat ik een armband heb gekocht op de markt, thaha!). Morgen gaan we verder met Stray, terug naar Marahau en vervolgens de west coast af langs Franz Josef Glacier richting Queenstown. I’ll keep you posted, as often as I can!

liefs, evi

South Island, here we are!

helleuw schatten! tijd voor weer een kleine update vanuit Nieuw Zeeland!

Op 12 november hebben we de grote oversteek gemaakt en zijn we aangekomen op het prachtige Zuidereiland. Het weer in Wellington was bij vertrek weer grijs, maar eens we de Cook Strait door gingen, was de hemel helemaal opengetrokken. De Sounds zijn ongelofelijk mooi, al die baaien overdekt met bijna tropische bossen, geweldig. Aangekomen in Picton zijn we ingecheckt in de Sequoia Lodge, een zalig hostel! Gratis ontbijt, gratis chocolat pudding & ice cream elke avond. En nog ne spa pool in den tuin ook! Had ik al gezegd dat het leven hier mooi is? Meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om tine’s verjaardag voor de tweede helft te vieren: ’s avonds de spa pool gereserveerd, flesje bubbels en genieeeeeeeten maar!

Vrijdag (14/11) moesten we om 8u in de haven van Picton zijn om de boot van Cougar Lines te nemen die ons naar Ship Cove zou brengen, het begin van de Queen Charlotte Track. De QCT is zon’n goeie 70km lang. We hadden het allemaal weer mooi geregeld - controlefreaks als we zijn . We zouden de track in vier dagen doen. De eerste nacht op een DOC camping verblijven in Punga Cove, dan een hostel in Portage en de laatste nacht nog een DOC camping in Davies Bay. Die laatste lag maar een uurtje van het eindpunt, maar het was de voorbije dagen zo’n prachtig weer geweest dat we wel een extra dagje wilden spenderen met luieren in de baai en wat zwemmen. Cougar Lines zou onze grote rugzak, incl. tent afzetten aan de eerste twee overnachtingsplaatsen, enkel voor Davies Bay moesten we alles zelf dragen omdat de boot die baai niet in kan.

Op weg naar Ship Cove nog dolfijnen tegengekomen. Zo dichtbij en zo speels! Super om zien! Ik werd weer zo enthousiast als een kindje. Om negen uur werden we afgezet en zijn we maar meteen vertrokken. We hadden zo’n 26km voor de boeg en de DOC borden gaven aan dat dat ons zo’n negen uur zou kosten. Niets was minder waar, om vier uur waren we al in Camp Bay. DOC campings zijn wel een geval op zich: niets zegt eigenlijk camping als je eraan komt, op het bord na dan. Wat vind je op een DOC camping? In Camp Bay flush toilets (unknown luxury wat dat betreft), een kraantje met niet-drinkbaar water en een picknicktafel. Geen warme of zelfs geen koude douches – en dus gelukkig ook geen spiegels(!) - geen winkeltje, geen zwembaden, tennisterreinen, petanque banen of meer van dat moois dat de Franse riviera meestal WEL standaard te bieden heeft. It’s completely back to basics! Gelukkig was ons gerief wel allemaal mooi afgeleverd, dus tentje opzetten en potje koken. Onze eerste gevriesdroogde maaltijd: pasta vegetariana! Best lekker, maar wat weinig voor twee man. Gelukkig waren we backpackers-gewijs nog voorzien van crackers, kaas, salami, koekjes, de noodzakelijke kinder Bueno enz. Zo goed geslapen als fysiek mogelijk is in een tent op een matje van amper een centimeter dik.

Volgende dag vertrokken richting Portage, dit keer met wandelstokken want we zouden heel wat hoogteverschillen te verwerken krijgen. Die dag een 23tal km te stappen. En het was zwaar! De ene steile helling na de andere, maar als beloning wel bloedmooie vergezichten over de Sounds. Om stil van te worden. Kan ook van vermoeidheid geweest zijn. Rond half vier aangekomen in Portage, waar onze backpackers geen hostel bleek te zijn, maar een bungalow waar vijf mensen konden verblijven. Er was nog een Duits meisje, Verena, die ook stikkapot zat. Doucheke pakken en voetjes omhoog voor de rest van de avond!

Zondag was dan de grootste beproeving: weer een goeie twintig km te gaan, maar dit keer met zware rugzak en die verrekte tent op mijn schouders! Heupbeentjes, voetzolen, knieen, schouders alles deed pijn. En niet zo maar pijn, echt pijnpijn. Guess I need some more training. Het was dan ook een grote opluchting eindelijk in Davies Bay aan te komen. Wederom ongeziene luxe: dit keer een containment toilet (te vergelijken met wat je tegenkomt op Werchter, Pukkelpop and the likes…) en een cooking shelter. Daar was het een drukte van jewelste: zandvliegen overal! Geen twee minuten ervan kunnen genieten de tramping boots en sokken uit te doen want die beesten vallen echt gewoon aan. Hoe klein ze ook zijn, de beten die je eraan overhoudt zijn niet van de minste en dat blijft nog dagen najeuken. Dolle pret verzekerd. Voor de zoveelste keer pasta gegeten – mama, als ik thuiskom, drie weken niks dan patatjes alsjeblief! – en onze tent maar opgezet want de lucht begon te betrekken. ’s Nachts is het dan beginnen regenen en waaien en nog hard ook. Ik ben zelfs de tent nog uitgekomen om de stormlijnen toch maar vast te maken. Dus van een goeie nachtrust was er absoluut geen sprake. Je vreest continu dat de tent misschien wel es zou kunnen beginnen lekken, maar gelukkig hebben we goeie marchandise bij . De laatste dag wel heel vroeg wakker geworden, voor zover we iets geslapen hadden uiteraard, en het was nog steeds aan het regenen. Verbetering zat er ook niet direct aan te komen, dus hebben we maar een natte tent ingepakt, ontbeten en ons plan van te relaxen op het strand ingeruild voor de jacht op een warme choco als we in Anakiwa zouden aankomen. Spijtige zaak: Anakiwa is ne scheet groot om het op zijn mooi vlaams te verwoorden en er is dan ook niks wat de hongerige backpacker enige verlichting kan bieden. Geen cafe, geen winkeltje, enkel weer zo’n DOC shelter. Dat laatste stukje wandelen in de regen was eigenlijk zalig. Geen kat te zien, niks te horen enkel het getik van regendruppels op de bladeren, het mos en mijn softshell. Mijn heupen deden nog altijd enorm pijn van de vorige dag, maar eens in het ritme dacht ik daar zelfs niet meer aan. Duizend-en-een dingen on my mind. Het was nog maar zo’n half tien ’s ochtends toen ik in Anakiwa aankwam, dus hadden we een lange dag van wachten voor de boeg. Cougar zou ons pas om 16u komen halen.

Terug naar Picton, onszelf getrakteerd op fish & chips en de chocolat pudding van de Sequoia. Gordon (Nederlander die in de Sequoia werkt) ons deze keer wel laten voorzien van extra veel *sjausj*, thaha! Nog een dagje relaxen in Picton en dan weer met Stray verder naar Nelson. En hier zitten we ondertussen ook al een halve week in de Sequia’s grote broer: de Tasman Bay Backpackers. Ook zeker een aanrader!

Vorige donderdag de stad gaan verkennen. Even snel een internet stop gemaakt, druk ik net op de knop om mij uit te loggen, vallen alle computers uit, incl. het licht. Ik dacht, dat hebben we weer mooi gedaan. Alle geluk lag het deze keer niet aan yours truly, heel Nelson had blijkbaar te kampen met een algemene power cut. Nu dit zou allemaal het vermelden niet waard zijn, was het niet voor de volgende anekdote ( I know, I’m taking up a lot of your time again, sorry!) Ikke en Tine waren wat tegen elkaar aan het zeveren in het Nederlands, vraagt er plots een kerel achter mij hoe lang we al in NZ zijn. Aan de praat geraakt en heel de tijd had ik het gevoel dat ik hem ergens van kende ( wie voelt em nog nie komen?). Bleek dat hij van Edegem was, dus ik vuur een hele resem namen af van mensen die hij mogelijkerwijs zou kunnen kennen, zonder succes. En toch, die gestalte, dat brilletje, het zei mij iets… Besloten om samen iets te gaan drinken. Een cafeetje gezocht waar er nog wat te bestellen viel, koffiemachines waren nu eenmaal allemaal uitgevallen. Vraagt Tine op een gegeven moment hoe hij heet. Frederik. Miljaar! De frank is nog nooit zo luid gevallen. Ik vraag: kent gij Britta Beniest. Ow ja. Meneer is zelfs op enkele van onze legendarische kotfeesjes geweest. De wereld, is een gat!

Hier al een aantal avonden compleet strijk in de zetel gelegen, want er zitten weer een aantal figuren tussen ze! Jason, een Engelsman met de meest hilarische verzameling muziek op z’n ipod, gaande van trance, d&b tot opera, klassiek, folk en cheesy pop classics, incl. het verzamelde werk van Jason Donovan en Kylie Minogue! You name it, he’s got it! Verder is er nog Stu, ook een Engelsman, Karen, een hilarische Ierse, Cheyenne (American, wat had je gedacht?), Barthel, de Duitser die altijd lacht en die we al in Paihia hadden ontmoet, Mike (Engeland is hier oververtegenwoordigd) en Anne een Nederlandse die hier in NZ stage loopt. En gisteren ’s avonds met die bende naar de finale van de World Cup van de Rugby League gaan kijken in de pub. Australia vs. New Zealand! Nog de haka van de All Blacks en er was geen meiske in die pub dat het niet warm begon te krijgen, thaha! Al dat testosteron! And it was one hell of a game: New Zealand wiped the floor with the Ozzies! Tot grote spijt van Jason…

Het leven zoals het is: backpackergewijs

hey schatten!

tijd is schaars aan de andere kant van de bol, maar we doen ons best: ziehier een nieuwe update! ik liep vorige week nog achter dus dit wordt een brok in sneltempo! You know the drill: details geef ik later wel

Duhuuus: het laatste vertelseltje ging over maketu. Da’s ondertussen al bijna twee weken geleden. Die donderdagochtend zijn we dan richting Rotorua vertrokken. Eerst enkele reisgenootjes afgezet in Rotorua zelf en het merendeel werd door Gump naar de Zorb-site gebracht. Ik was er blijkbaar onterecht vanuit gegaan dat iedereen wel wist wat een zorb is – ik heb mij al veels te lang verdiept in alles wat er te doen en te beleven valt in Nieuw Zeeland. ‘t Zal daar wel aan liggen. Anyway, voor jullie die uit de lucht vallen: een Zorb is gewoon een grote plastic bal met dubble wand. En raar maar waar, daar kruipen wij dus in. Wat een mens al niet doet voor de lol. Je kunt ofwel ‘droog’ gaan – dan hang je vast in zo’n bal en ga je overkop – of ‘nat’ en dan spuiten ze water in de middelste bal zodat je gewoon naar beneden glijdt. Heel dat gevaarte met ons erin wordt dan immers van een helling geduwd. Om het even poetisch uit te drukken, het heeft veel weg van:

“rolling down a hill in a giant testicle” (Mark Richards, mede-Straybusser)

Ik wou niet alleen gaan, met meer gaat nu eenmaal sneller, maar tine en hans hadden mij laten zitten.. gelukkig nog een ander bereidwillig slachtoffer gevonden om een zorb mee te delen: nick uit manchester. (das dus de kerel vanop de foto op facebook, voor de mensen die zich vragen begonnen te stellen :p) Dolle pret verzekerd! Voor 30sec toch , thaha! Er is een filmpje van, maar dat moet nog een beetje ge-edit worden .

Terug naar Rotorua: de eerste plek op het Noord Eiland waar de vulkanische activiteit wel heeeeeel duidelijk te merken is. In de stad zelf valt het wel mee, hoewel je daar soms ook overvallen wordt door een verdacht luchtje . Ik en Tine hadden onze bus en de andere strayers met pijn in het hartje verlaten. Rotorua wat gaan verkennen: gewoon op de geur afgaan en je komt waar je moet zijn: Sulphur Bay ( als ik mij niet vergis). Een baai van Lake Rotorua waar het water melkachtig wit ziet door de vulkanische activiteit (neem ik aan, ik ben geen expert). Verschillende gaten tegengekomen waar de zwaveldampen uitwalmen. Het hostel daar was ferm tegen onze goesting, dus besloten om de volgende dag toch maar verder te reizen naar Taupo.

Introducing Rob. De enige straydriver zonder nickname. Beetje vreemd om op een bus te zitten waar we niemand van kenden. Confrontatie met een andere bus, deed ons de rest enkel maar meer missen. Beetje spijtig mss, want het was die avond halloween, maar wij tweetjes waren nu eenmaal niet in de stemming.. Alex lag op onze kamer, de kerel die op weg naar Hahei enkel had geslapen op de bus en die was er ferm ingevlogen: de ene kan bier na de andere en idd: die handel snurkte ferm diene nacht. Iedereen lag er wakker van en zowel Emma als ik vonden dat er iets aan gedaan moest worden. Ikke mijn stapelbed uit. Proberen die jongen op zijn zij te duwen, maar dat lukte niet. De tip gekregen hem te slaan en met de macht der wanhoop mijn kussen gepakt en hem twee goei sloeffen gegeven Allez, zachtjes eh, thaha! Het hielp! Voor twee minuten *zucht* Het leven van een backpacker kan hard zijn!

We hadden besloten enkele dagen in Taupo te blijven. De volgende dag (we zijn nu zaterdag) verhuisden twee meisjes naar onze kamer die ook met de Straybus waren aangekomen en ook gingen blijven. Introducing: de Anna’s! Jawel, Anna Rudloff en Anna Shuttleworth, twee beste vriendinnen uit Londen en geweldig gezelschap. Die dag uitgebreid bij pot en pint kennis gemaakt.

Zondag hebben Tine en ik dan mountainbikes gehuurd van het hostel, want we hadden grote plannen. Op het programma stond Huka Falls, Hot water Beach, de Honey Hive en Craters of the Moon. Dus wij vertrokken en ik denk echt dat het geen zicht was om mij op nen mountainbike te zien. De track was ook niet bepaald voor beginners. Ik kwam altijd net ne meter tekort om de helling op te geraken, thaha! En dan maar snel op de grond springen om niet achteruit te bollen. Ik weet het lieverds, jullie zien mij al bezig eh . Anyway, langs Huka Falls – hadden we eigenlijk al gezien met de Straybus – verder naar Hot water Beach aan de Waikatorivier. Blijkt dat dat een nog smallere track was waar we helemaal geen kat tegenkwamen. Komen we aan aan een klein baaitje met een steenstrandje en een riviertje – warm water! - dat uitmondt in de Waikato. Ik herhaal: geen KAT te bespeuren. En wij hadden zoiets van: het is nu of nooit. Skinnydipping! Hoera! Die kleren uit en traaaaaaaag het water in want de Waikato was bar koud! Ik was al uit het water toen tine plots riep dat er een hond aankwam – en waar een hond is, is meestal ook een baasje . Ikke snelsnel in iets van kleren geschoten, tine snelsnel ondergedoken. Maar dat was nog maar het begin. Even later sta ik terug in de rivier, mijn t-shirt gelukkig nog wel aan en wat zie ik daar in de verte? Tu-dum tu-dum… golven. Vrij hoge golven. Ik probeer zo snel mogelijk als mijn voetjes aankunnen het strandje op te spurten, want daar komt een Huka Jet aan ( een jetboat die naar Huka Falls vaart). Tine ook nog snel strategisch haar mini-handdoekje omgeslagen.. we hebben ons kapot gelachen. But still, dat was nog maar het begin. De mensen in de jet hadden ons goed genoeg gezien en nadat ze weer gepasseerd waren, kwm die jet opeens weer terug. Met enkel de bestuurder erin deze keer. Kwam hij zich verontschuldigen omdat hij ons had doen schrikken. En we mochten gerust zijn, er zou niet gauw nog een jet langskomen dus als we wilden zwemmen, konden we dat gerust doen… jaja. Nog geen tien minuten later staat diezelfde kerel weer aan ons strandje met zijn jet en deze keer had hij een vriend meegebracht. Maar pech gehad, we waren niet bijster geinteresseerd in een dipje met die gasten. Ze zijn dan ook gauw weer vertrokken, eerst richting Huka Falls. We zaten ondertussen best al een tijdje op het strand en het was echt heeeel warm weer. Hoog tijd voor nog een plonske dus. Wij er weer in. (dit wordt echt te lang eh, mijn excuses!) Ik had het al gauw weer te koud dus er weer uit en voor de zekerheid toch maar weer kleren aangetrokken. Tine zat nog in het water. Komen die kerels weer voorbij en stoppen ze toch wel. Ze varen op tine toe, die – ik herhaal – naakt in dat water zit. Blijkbaar wilden ze ons waarschuwen voor een andere boot die onderweg was en nogal dicht tegen de oever vaart. Een trage boot deze keer. Vaart voorbij, geen incidenten buiten het feit dat wij blijkbaar de attractie van de dag waren en toen hij de tweede keer voorbij kwam, stond er een kerel van de crew aan boort met een fototoestel – we hopen nog altijd zonder telelens – te roepen: hey girls! get up! thaha! Het was een hilarisch dagje!

Dan rond 15u eindelijk ons prive-strand verlaten. Nog naar de Honeyhive gereden en Craters of the Moon. Heel mooi, eerie place. Ik heb foto’s, ik zal ze proberen toe te voegen als de blog meewerkt en anders zal het facebookgewijs zijn vrees ik… (oh ja, ben nog met mountainbike en al een helling afgesukkeld, dus mijn benen zijn weer flink blauw..)

Maandag dan een rustig dagje, wat gaan lummelen in een spa resort. Bubbelbaden met natuurlijk heet water, zalig relaxen! Dinsdag naar Wai-o-tapu, thermal wonderland. Meer vulkanisch schoon en de Lady Knox Geyser gaan bewonderen. Maar ze helpen die een handje, dus vond ik het een beetje een anticlimax. Swat, was wel de moeite, maar wel vrij duur.

Woensdag vertrokken naar National Park. Anna (blonde Anna) had besloten met ons mee te gaan. Andere Anna had mss een job in Taupo en bleef dus daar. Nieuwe Straydriver: Baggins. Nickname die hij heeft verdiend omdat hij eens tassen verloren is onderweg door de trailer niet goed te sluiten. Maar hij heeft ook wel wat van een hobbit. And he’s completely mental! Het was die dag Guy Fawkes day, dus: fireworks! Nadat hij al verschillende dingen had afgeschoten door het raam van de bus – terwijl we aan het rijden waren – vond hij het nog een beter idee bij onze volgende stop een stuk vuurwerk aan te steken op een parking. Net wanneer hij dat ding aansteekt, passeert er een politiewagen.. thaha! Die agente nog versterking laten komen, het was een zicht! Uiteindelijk is hij er met de schrik vanaf gekomen – de charmeur! – en zijn we verder kunnen gaan naar National Park.

NP is een dorpje, eigenlijk meer een gat, aan het Tongariro National Park. Normaal heb je met Stray de kans om de Tongariro Crossing te doen, maar het weer was te slecht die dag – en de volgende dagen om dat te doen. Wij gingen sowieso enkele dagen in NP blijven, hopend op weersverbetering en uiteindelijk heeft Anna dan ook haar plannen gewijzigd en is ze ook daar gebleven. Maar het weer wou niet mee. Donderdag hebben we een poging gedaan een wandeling te doen, maar het goot en na tien minuten was je compleet doorweekt (vandaar mijn eerste aankoop in Wellington: over trousers!). We waren de enige gasten in een hostel met 81 kamers. Er wonen wel veel mensen van de staff en zo konden we een staff meal versieren. er is nu eenmaal enkel een kleine grocerieshop bij het lokale tankstation. Gene vette dus. Maaaaaaar: wij drietjes zijn met dat staff meal toch met ons gat in de boter gevallen! Roast pork, patatjes en seizoensgroentjes! Echte mama’s kost, maar dan niet van de mama. Achteraf kwam het keukenhulpje nog vragen of we mss nog zin hadden in brownies. En dat alles lieve vrienden voor 10 dollar! Hoera! Den beste deal ever!

Anyway, vrijdag dan toch een iets beter dagje. Weer geprobeerd die track van de vorige dag te doen, maar de weg niet gevonden. Dan maar een andere wandeling gedaan, die ook de moeite was. Wel veel door de modder dabberen. Zaterdag ging het schitterend weer worden, en idd! Onze eerste blik op de bergen Tongariro, Ngauruhoe en Ruapehu. De wolken hadden de vorige dagen zo laag gehangen, dat ik altijd in de verkeerde richting aan het kijken was. Het deed ferm pijn om NP met zo’n schitterend uitzicht te verlaten.

Op de bus richting Wellington met Mr. Mambo! Een beetje een vreemde snuiter, but a great guy. De vorige avond al een hele tijd bijgezeten. Het was zijn eerste trip voor stray en hij had ook wat behoefte aan feedback. En hij deed dat goed! Ik heb het wel even overgenomen toen hij de legende van de ligging van de vulkanen op het Noord Eiland wou vertellen, want hij zat FOUT! En tine, ik en anna hadden het al gehoord op Baggins’ bus, dus heb ik maar een handje geholpen . Aangekomen in Wellington, waar Anna ons heeft verlaten om te verblijven bij verre familie. ’s Avonds nog met Mambo naar een kroeg met live muziek gegaan. Was tof, zo es niet de toeristische toer op. Verder de voorbije dagen zalige ijsjes gegeten, op een strandje geluierd, in een parkje geluierd, de southern walkway gedaan, mrs Higgins weer opgezocht en Indisch gaan eten voor tine’s verjaardag. Morgen nemen we de ferry naar Picton op het Zuid Eiland. Eerste plan daar is de Queen Charlotte Track! Hopelijk lukt het, want dat zou onze eerste multi-day track worden!

Voor wie tot hier geraakt is: dankjewel voor de aandacht!

kus,evi

Kia ora!

Hey lieverds,

ik weet het, ik verdien zwaar kletsen om iedereen zo lang te laten wachten. Aan de andere kant is er heeeeel veel gebeurd, hebben we echt zalige dingen gedaan en worden de verhalen er hopelijk alleen maar beter op!

Ik ga gewoon van vorige week maandag beginnen: de eerste dag op de Stray-bus richting het zuiden. Begon al ferm: Auckland is net zoals de rest van NZ nogal heuvelachtig en elke keer dat onze bus driver schakelde begon die bus te piepen en te kraken. Er begon ook een verdacht brandluchtje in de bus te hangen en toen werd ik echt wel nerveus. Zeker als je op de highway zit en nog geen 60km/h rijdt. Tine was al aan het overwegen onze plannen aan te passen en toch maar enkele dagen in de eerste stop te blijven, kwestie van niet meer met die kerel op de bus te zitten. Introducing: Gump. De bus driver. En wat gevreesd, gebeurde ook: hop aan de kant van de weg, we lagen in panne. Chanceke dat we nog niet ver van Auckland waren. Een half uurtje wachten en we waren weer op weg naar Hahei in de Coromandel. 

In Hahei ingecheckt in het Hahei Holiday Park, een soort camping aan het strand waar de Stray-groep in een soort bungalow verblijft. Enkele mensen leren kennen op de bus: Yvonne die ook al mee naar Paihia was geweest en Hans - de eerste Belg! – die we op de bus richting Auckland hadden ontmoet. Wandelingetje naar Cathedral Cove en Stingray Bay ( ik heb mooie foto’s maar mijn blog kiest blijkbaar zelf welke erop komen, *zucht*), dipje in de Pacific Ocean… heeeel koud ah ma zo zalig joh! ’s Avonds dan een bbq, t leven kan schoon zijn .

Volgende dag richting Raglan, de kustlijn met de beste surfmogelijkheden. t Was slecht weer, dus de goesting om ons in het zeewater te storten was niet al te groot.. Drie uurtjes surfles gekregen van een krullenbol genaamd Justin (te typisch thaha!). En ons uiteindelijk bangelijk geamuseerd. Ik ben zowaar recht geraakt en nog verwondelijker: ik ben nog blijven staan voor wel zeker vier seconden! Thaha. Als je enkele  kerels onder ons had bezig gezien – wij waren een pak beter . Toegegeven, ben ook wel een paar keer fameus op mijnenen bek gegaan en heb heel wat zeewater gehapt, maar dat hoort erbij eh. De hemel brak op een gegeven moment ook open boven de zee: stralend zonnetje boven de oceaan, dreigende donkere wolken boven het land. ‘t was bijna poetisch. Dat waren de hoogtepunten van Raglan, ik ga mij wat probren te beperken, want ik loop al ver genoeg achter… Hilarische details vertel ik wel in levende lijve

Next stop: Maketu en het verblijf in de marae. Bij de maori’s dus. ’s Ochtends wel nog eerst gaan caven in Waitomo. De Tumu Tumu grot ingewurmd langs een hele smalle ladder. En de meesten onder jullie weten wel hoe geweldig ik ben met ladders en hoogtes.. dus ff op mjin tandjes bijten, maar beneden was het zoooooooo mooi! Glimwormpjes overal, door een deel van de grot  gedreven op een grote binnenband (das dus tuben), alle lichtjes uit en maar staren naar die ondergrondse sterrenhemel. Geweldig! Ook nog wel een stukje zwemmen, wat enorm koud was ookal hadden we een heel dik wetsuit aan. (Ik zweer het, wetsuits zijn echt vreselijke dingen om aan te krijgen, laat staan uit te doen. Assistentie kan van pas komen 8-)). Koud water dat door de naden je wetsuit binnensijpelt, is ook nie echt aangenaam, thaha.

Verder doorgereden naar Maketu. De chief van onze ‘tribe’ aangeduid: de oudste man van onze groep dus, Ben, een Fransman die van tijd hilarisch Engels spreekt en die niet altijd alles begrijpt. Maar hij heeft dat goed gedaan! Het idee is dat hij als chief wordt uitgedaagd door een Maori krijger. M.a.w. een maori probeert hem angst aan te jagen door met zijn speer te zwaaien en bekken te trekken enzow. Als Ben hem niet aankijkt, krijgt hij een pak rammel. Als hij hem de rug toekeert, ook. Als hij de ‘challenge’ doorstaat, wil dat zeggen dat we zogezegd in vrede komen. Vervolgens begroet je iedereen van de groep met de ‘hongi’, de traditionele maori begroeting. En dan kon de voorstelling beginnen. Er werden enkele liedjes gezongen en gedanst. De mannen gaven een demonstratie van de haka – amaaai zo indrukwekkend! – en de vrouwen dansten de poise. En daarna was het onze beurt om een poging te wagen, thaha! We waren slecht.

Sorry voor het hak op de takgespring, maar de blog is verre van prioriteit hier. Sure you guys’ll forgive me

Volgende keer: de Zorb, rotte eieren en hopelijk skinny dipping .

Team Belgium, ready for action!

heyhey vrienden, weer even een update van de andere kant van de wereld. Ik loop blijkbaar weer wat achter en ik heb net geen half uur internet meer, dus het zal snelsnel moeten gebeuren!

Maandag. Tweede dag in Auckland: bus genomen naar Mount Eden, 1 van de meer dan veertig vulkanen in Auckland. Prachtig zicht op de stad, gepicknickt en daar ook de brochures doorgenomen om es te kijken wat onze opties waren. ’s Avonds langs Stray gegaan om onze buspass te boeken en de noodzakelijke stop gemaakt bij Mrs. Higgins voor een Chocolate Mint en een Raspberry White Chocolate Cookie. This is, people, Cookie Heaven!

Dinsdag zat de bus vol, dus nog een extra dagje Auckland. Ferry genomen naar Devonport. Zalig weer. Daar North Head en Mount victoria beklommen. Absoluut genieten ze! Picknicken met zicht op Rangitotom Motutapu, Waiheke en de Waitemata Harbour.

Woensdag de Straybus richting Paihia genomen, met chauffeur – sweet bananas! – Lucky. Tot de constatatie gekomen dat de Duitsers de Nederlanders van Nieuw Zeeland zijn: ze zijn overal en ze zijn met veel! Onze eerste Kauri boom geknuffeld. Zas al meer dan 800 jaar oud, dus die heeft al ferm veel liefde gehad met elke dag een lading bussen die daar stoppen, thaha!

We waren nogal laat in Paihia, dus moesten we ons haasten om onze cruise op de Bay of Islands te halen. Het is hier onbeschrijfelijk mooi (als ‘t goed weer is tenminste). 144 eilanden in de baai, een heleboel prive-eigendommen, maar de eigenaars moeten – boehoe, arme sukkelaars – vaak wel hun strand openstellen voor het publiek. HUN strand eh! Man toch! De kans gekregen om met dolfijnen te zwwemmen, wou ik natuuuuuuurlijk doen, maar klein detail: geen tijd om lenzen in te doen in de jeugdherberg, kan die pret wel wat bederven.. na ja, volgende keer maar niet wachten op het spoilt little rich kid, die absoluut nog saffen wou gaan halen 8-).

Donderdag stond er dan een dagtocht op het programma richting Cape Reinga. De weersvoorspelling was niet al te best dus hebben we besloten het bij die dagtocht te houden en niet te gaan hiken. Afspraak onm 7u aan de Pipi Patch en dat deed PIJN, zo vroeg opstaan! Deze keer was chauffeur/gids – sweet as – Spike van dienst. Echt een figuur! De eerste stop was een kleine boardwalk door het Puketi Forest – tweede Kauri geknuffeld. Het was al flink aan het regenen toen we aan NInety Mile Beach kwamen, maar hoe bangelijk was da?! (om het ff op z’n nineties te zeggen )De regen viel met bakken uit de lucht en de Spike – met af en zijnen evil laugh er tussen door – ma vlammen over dat strand met die bus. Hilaaaaarisch. De volgende stop was Te Paki. Enorme duinen tot wel 152m hoog en daar lieve vrienden, mochten wij vanaf glijden met een sandboard. Ow yeah! De meiskes nog snel ff de boskes in voor een plasje, want de duinen waren groot en wij waren klein… Gelukkig altijd snel genoeg beginnen remmen met de teentjes of je landde – zoals tine – in de rivier. De zon was toen volop aan het schijnen dus het was zaaaaaaaaalig! Op het naar boven klimmen na dan. En je gaat zo snel, nie te doen! The key is: ellebogen op het bord en whatever you do: DON’T LET GO! Resultaat: zand overal natuurlijk. Daarna op naar Tapotupotu Bay voor picknick en korte want ijskoude duik in de Pacific. De laatste echte stop was dan Capre Reinga waar de geesten van de overledenen naar de andere wereld trekken via de wortels van een boom. Het is ook hier dat de Tasman Sea en de Pacific samenkomen. De Cape is ‘tapu’ of heilig voor de Maori, dus mag er niet gegeten of gedronken worden want via voedsel kunnen kwade geesten je lichaam binnendringen.

Hier hou ik ermee op, my time has run out. Tot gauw, x!

 

Nog snel het laatste stukje: na zo’n drukke dag restte ons enkel nog de innerlijke mens te versterken, met fish & chips. Toegegeven, mijn eerste keer, maar het was lekker. Vervolgens afgezet door Spike aan ons hostel, waar hij de dag besloot met de wijze woorden: “And do remember team, that bus drivers – like all kiwi’s – are amazing lovers.” Hilariteit alom, thaha!

Gisteren was het dan jammer genoeg slecht weer, dus tine haar skydiving plannen gingen niet door. Dan is ze toch maar meegegaan naar Haruru Falls, onze eerste “wandeling” en toch 1 van zo’n 13km. Geen slecht begin, dacht ik zo. Morgen vertrekken we terug naar Auckland en waar de weg ons daarna brengt, weten we nog niet. I’ll keep you guys posted!

Auckland baby!

hello everybody!

het heeft even geduurd, maar hier ben ik met een eerste verslagje.

De trip naar de andere kant van de wereld was op z’n zachtst vermoeiend te noemen. Vijf vluchten op drie dagen, een mens zou van minder uitgeput geraken. Gelukkig hadden we ons dagje Taipei – slapen in een degelijk hotel, een douchke na een totaal van 13 uur vliegen – zaaaalig!

We waren blijkbaar niet de enigen die normaal de gecancelde vlucht naar Auckland moesten hebben, and so we had our first meeting on the road: Allistair – Nieuw Zeelander, keigrappige gast en Kevin – Brit en beetje vreemd. Veel hebben we niet gedaan in Taipei City: iedereen was nog vrij moe van jetlag en vlucht en het was er bloedheet. Na verschillende keren parfumzinkels (omg waarom heeft heel de wereld een ander toetsenbord?!) binnen te vluchten op zoek naar airco, hebben we toch maar besloten ons naar Taipei centrum te begeven. Dus, hop naar het station waar ik mijn beste chinees nog es kon boven halen, thaha! Veel tijd hadden we niet want om 19u werden we terug aan het hotel verwacht voor de transfer naar de luchthaven. Just strolled around the city and ate (like five times that day :$)

De rest van de tocht was pas echt een marteling: niks geslapen van Taipei – Brisbane – Auckland. En geloof mij, dat is een lang stuk om niet te slapen. Gelukkig hadden we geen probleem aan de douane, ging lekker vlot en Allistair had het geregeld dat zijn vriendin ons allemaal zou meenemen en afzetten aan de jeugdherberg. Waar ik om negen uur ’s avonds van pure uitputting in slaap ben gevallen en de volgende dag pas om elf uur weer wakker werd.

En het was een prachtige dag! Het gras is hier groener, de lucht blauwer, zelfs de bedelaars zien er om de een of andere reden gelukkiger uit dan die van ons op de Keyzerlei. Tine en ik zijn meteen de stad in getrokken om nog zoveel mogelijk uit onze eerste dag Auckland te halen.

Auckland heeft twee havens en degene in het centrum van de stad is vooral de jachthaven. Zo mooi! Op een bankje genoten van de zon en het zicht op de haven en de eilanden in de baai. We waren al goed voorzien van brochures uit het plaatselijke DOC centre om es te checken wat er allemaal te beleven valt. Het wasw zo’n zalig weer dat we maar meteen de Skytower hebben bezocht ook.

Ik zal nog snelsnel wat vertellen over de change of plans, want veel tijd heb ik niet meer: we hebben een andere busmaatschappij gevonden waarmee we eigenlijk een tour door NZ gaan doen. Het voordeel is dat we overal op en af kunnen stappen waar we willen en dat er daarnaast nog allerlei activiteiten inbegrepen zijn. Nadeel: daar gaat (een deel) mijn planning . De bussen rijden nu eenmaal maar in een bepaalde richting. Dus voor wie ons volgen wil: hou je niet teveel vast aan het schema!

 

tot de volgende! x

btw: foto’s zal even wachten zijn want de computers met sd-voorzieningen zijn kapot..

and the countdown begins…

Nog vijf nachtjes slapen en het is zover, het moment waar we al maanden naartoe hebben geleefd: ons vertrek naar Nieuw Zeeland! Het ideale moment dus om “Evi goes kiwi” in het leven te roepen. Wie wil, kan hier al onze avonturen en fratsen (lijkt wel een jommekes-album als je’t zo ziet) volgen. We zullen drie maanden doorbrengen in the “land of the long white cloud”. Op 16 januari 2009 zijn we terug.

Er mogen dan af en toe al enkele vreugdekreetjes ontsnapt zijn, helemaal doordringen doet het toch nog niet. De voorbereidingen zijn zo goed als ten einde: we hebben een fijn afscheidsfeestje gehad (nogmaals bedankt aan iedereen die erbij was!), de uitrusting is volledig ingeslaan en de rugzak is zelfs al bijna helemaal ingepakt – 11,1 kg and counting! – spijtig dat daar minstens nog een tent bij moet, thaha!

Het enige wat ons nu nog te doen staat is wachten tot we woensdag eindelijk naar Zaventem kunnen vertrekken om aan een eindeloze reeks vluchten te beginnen. Het minpuntje bij uitstek van een reis naar de andere kant van de wereld.